ფემბოი ლუკა – ნაწილი 1

თბილისის ძველ უბნებში, იქ, სადაც ნოემბრის სველი ნისლი მძიმედ აწვება ნახალოვკის ვიწრო ქუჩებს, ერთი პატარა, ნახევრად ჩაბნელებული ოთახი განსაკუთრებულ საიდუმლოს ინახავდა. ეს იყო ლუკას სამყარო — ადგილი, სადაც რეალობა და ფანტაზია ერთმანეთში ირეოდა.

ლუკა ცხრამეტი წლის იყო, თუმცა მისი სხეული თითქოს ხელუხლებელ, თეთრ მარმარილოს ჰგავდა, რომელსაც დროის უხეში კვალი ჯერ არ შეხებოდა. ის იყო სიფრიფანა, საშუალო სიმაღლის ბიჭი, რომლის ყოველი მოძრაობა ბუნებრივ გრაციოზულობასა და ქალურ სინაზეს ასხივებდა. მისი კანი ისეთი თეთრი და გამჭვირვალე იყო, რომ ზოგჯერ ლურჯი ძარღვების ნაზი ქსელი მოუჩანდა მაჯებსა და ყელზე. გრძელი, მუქი თმა, რომელიც მხრებამდე სწვდებოდა, სახეს ნაზ ჩარჩოდ ევლებოდა და მის დიდ, სევდიან თვალებს კიდევ უფრო მეტ ექსპრესიას სძენდა. ლუკა „ფემბოი“ იყო — ეს სიტყვა მისთვის არა მხოლოდ იდენტობას, არამედ იმ ესთეტიკას ნიშნავდა, რომელსაც სათუთად უვლიდა.

ყოველი დილა მისთვის რიტუალით იწყებოდა. სააბაზანოში, ცხელი ორთქლის გარემოცვაში, ის საგულდაგულოდ ისუფთავებდა სხეულს. მისთვის აუტანელი იყო მამაკაცური ბალნის ყოველი ნიშანი. ბრიტვის ნაზი შეხებით ის იშორებდა უმცირეს ღეროებსაც კი ფეხებიდან, მკერდიდან და იმ ინტიმური ადგილებიდან, რომლებსაც ასე სათუთად უფრთხილდებოდა. შედეგად, მისი სხეული რჩებოდა აბსოლუტურად გლუვი, უთმო და ხავერდოვანი — ისეთი, როგორიც მის წარმოსახვაში იდეალურ პარტნიორს უნდა მოეწონებინა.

შინაგანად ლუკა უსაზღვროდ მარტო იყო. ეს არ იყო მხოლოდ სოციალური იზოლაცია, ეს იყო იმ ადამიანის ძიება, რომელიც მის ამ ორგვარ ბუნებას დაინახავდა და შეიყვარებდა. როდესაც ქუჩაში გადიოდა ან მეტროს ვაგონში ჯდებოდა, მისი მზერა ყოველთვის ერთი და იმავე ტიპაჟისკენ გარბოდა. ის აკვირდებოდა 40-45 წლის მამაკაცებს — დაღვინებულებს, ძლიერებს, რომელთა სახეზეც ცხოვრებისეული გამოცდილება ეწერა.

ლუკას სუნთქვა უხშირდებოდა, როცა ხედავდა მათ ძლიერ, ძარღვიან ხელებს, რომლებიც მეტროს სახელურს ეჭიდებოდნენ, ან მათ მკაცრ პროფილს, როცა ფანჯარაში იყურებოდნენ. ის წარმოიდგენდა, როგორი იქნებოდა ამ ხელების სიმძიმე მის წელზე, როგორი იქნებოდა მათი მფარველობითი და ამავდროულად მომთხოვნი მზერა. ის გრძნობდა თავს ნაზ მსხვერპლად, რომელიც ელოდება თავის მტაცებელს — არა სასტიკს, არამედ ისეთს, ვინც მას მთლიანად დაეუფლებოდა და მის სინაზეს თავის ძალას შეაგებებდა. ეს მიზიდულობა იყო ფიზიკურიც და სულიერიც; მას სჭირდებოდა ავტორიტეტი, მამაკაცი, რომელიც მასში ამ ქალურ საწყისს გააღვიძებდა.

ერთ საღამოს, როცა შინაგანი დაძაბულობა პიკს მიუახლოვდა, ლუკამ გადაწყვიტა, რომ მხოლოდ ფანტაზია აღარ ჰყოფნიდა. ის ჯერ კიდევ ვაჟიშვილი იყო — არასოდეს ჰქონია სექსი, არც კი უკოცნია ვინმესთვის. მისი სექსუალური ენერგია, რომელიც წლების განმავლობაში გროვდებოდა, ახლა რაღაც მატერიალურს ითხოვდა.

სახლის გზაზე, აფთიაქში შევიდა. გული გამალებით უცემდა, როცა პრეზერვატივი შეიძინა. ფარმაცევტის მზერა მას დამწველად მოეჩვენა, თუმცა მისმა ანგელოზურმა გარეგნობამ ეჭვი არავის აღუძრა. შინ დაბრუნებულმა, ოთახის კარი ჩაკეტა. სააბაზანოდან დედამისის ძვირადღირებული, ნაზი სურნელის მქონე სახის დამატენიანებელი კრემი აიღო — ეს იყო ყველაზე რბილი და სრიალა რამ, რაც კი ეგულებოდა.

მან საწოლზე თეთრი ზეწარი გაშალა და გაშიშვლდა. სანთლის შუქზე მისი სხეული ფაიფურივით კაშკაშებდა. ლუკამ აიღო მაცივრიდან წინასწარ გამზადებული, გრძელი და მყარი კიტრი. მასზე სათუთად გადააცვა ლატექსი და შემდეგ კრემის სქელი ფენა წაუსვა. თითებით თავის ვარდისფერ, უთმო და აბრეშუმივით გლუვ ანალს შეეხო. კრემის სიგრილემ და სირბილემ მასში პირველი აღგზნების ტალღა გამოიწვია.

ნელა, მუცელზე დაწოლილმა, ფეხები ოდნავ განზე გაწია. მისი სუნთქვა აჩქარდა. როდესაც ცივი, ლატექსით დაფარული ობიექტი მის შესასვლელს შეეხო, ლუკამ ინსტიქტურად შეიკავა სუნთქვა. შიში და ვნება ერთმანეთს ებრძოდა. ის წარმოიდგენდა, რომ ეს იყო იმ ძლიერი მამაკაცის ნაწილი, რომელსაც მეტროში უყურებდა.

პირველი მილიმეტრების შეღწევა მტკივნეული, მაგრამ წარმოუდგენლად სასიამოვნო იყო. ლუკამ იგრძნო, როგორ იჭიმებოდა მისი ნაზი კუნთები უცხო სხეულის გარშემო. მან თვალები დახუჭა და ხმამაღლა ამოიკვნესა, როდესაც ობიექტი უფრო ღრმად შევიდა. კრემის წყალობით, სრიალი უფრო ადვილი ხდებოდა, თუმცა სისავსის შეგრძნება მას თავბრუს ახვევდა. ის გრძნობდა, როგორ ფართოვდებოდა შიგნიდან, როგორ ივსებოდა მისი სიცარიელე.

„ოჰ, ღმერთო…“ — ჩურჩულებდა ის, როცა რიტმული მოძრაობები დაიწყო. ყოველი ბიძგი მის სხეულში ელექტროდენივით გადიოდა. ის გრძნობდა საკუთარ დაუცველობას და სწორედ ეს ჰგვრიდა ყველაზე დიდ ნეტარებას. წარმოიდგენდა, რომ ეს კაცი მასზე იწვა, მის თეთრ დუნდულებს თავისი ძლიერი ხელებით ეჭიდებოდა და მასში მთელი ძალით იჭრებოდა.

როდესაც ობიექტი თითქმის ნახევრამდე შევიდა, ლუკამ იგრძნო, რომ მისი სხეული ვეღარ უძლებდა ამ ინტენსივობას. სიამოვნების ტალღამ ისე ძლიერად დაუარა, რომ წამით რეალობის შეგრძნება დაკარგა. მისი გამაგრებული ასო ზეწარს ეხებოდა და ყოველი მოძრაობა მას კათარზისისკენ უბიძგებდა. მანამდე არნახული ორგაზმი დაატყდა თავს — ეს იყო აფეთქება, რომელმაც მისი სხეული ააკანკალა და დააცარიელა. მან ხმამაღლა იყვირა და საწოლზე უღონოდ დაეშვა.

იმ წამს, როცა პანიკამ სურვილს სძლია, მან სწრაფად გამოიღო საგანი. გული საგულედან ამოვარდნას ლამობდა. ის იწვა ოფლიანი, დაქანცული და გაოგნებული საკუთარი თავით. მან გააცნობიერა, რომ ეს იყო მხოლოდ დასაწყისი. ეს ექსპერიმენტი იყო ხიდი, რომელმაც მას დაანახა, რამდენად დიდი იყო მისი შინაგანი შიმშილი ნამდვილი მამაკაცის მიმართ.

მეორე დილას ლუკა სულ სხვა შეგრძნებით გაიღვიძა. მისი სხეული ჯერ კიდევ ინახავდა წინა ღამის მოგონებას — მცირე სიმძიმესა და მგრძნობელობას. ქუჩაში გასულს, გარემო უფრო გამჭვირვალე და მძაფრი მოეჩვენა. ყოველი ზრდასრული მამაკაცი, რომელიც მას გვერდით ჩაუვლიდა, ახლა მისთვის პოტენციური მფლობელი იყო. მისი მიზიდულობა გაასმაგდა; ის უკვე აღარ ეძებდა მხოლოდ ვიზუალურ ხატებს, ის ეძებდა იმ ენერგიას, რომელიც წინა ღამით საკუთარ თავში აღმოაჩინა.

მისი მზერა უფრო თამამი გახდა, თუმცა ისევ ისე ნაზად დახრილი. ის გრძნობდა, რომ მისი სხეული მზად იყო — მზად იყო ნამდვილი შეხებისთვის, ნამდვილი სისავსისთვის და იმ კაცისთვის, რომელიც ამ თეთრ, გლუვ ტაძარს თავისი ვნებით აავსებდა. მას ჯერ არ სცოდნია, რომ სწორედ ამ დილით, ნახალოვკის ერთ-ერთ ჩიხში, მისი ცხოვრება სამუდამოდ შეიცვლებოდა.